Т Е П А Ч К И К Л У Б
Луѓето постојано ме прашуваат дали го познавам Тајлер Дарден.
Три минути.
Ова е тоа. Почеток и крај.
Сакаш да кажеш некој збор во оваа прилика?
Со цевката од пиштолот меѓу забите зборуваш само самогласки.
Не можам да размислувам на ништо.
За момент, заборавив на контролираната уништувачка акција на Тајлер,
и се прашувам колку е чист пиштолот.
Сега станува возбудливо.
Онаа стара изрека, да ги повредиш само оние кои ги сакаш.
Епа, тоа важи и за обете насоки.
Имаме седишта во прв ред во овој театар на масовно уништување.
"Одборот за Рушење", во проектот "Осакатување",
ги наполни темелите на дузина згради со експлозив.
За две минути, примарните детонатори ќе го активираат главниот експлозив,
и неколку блока ќе бидат сведени на рушевини.
Го знам ова бидејќи и Тајлер го знае ова.
Две и пол. Размисли за се што постигнавме.
И одеднаш, сфаќам дека сето ова, пиштолот, бомбите, револуцијата,
има врска со девојката која се вика Марла Сингер.
Боб. Боб имаше женски цицки.
Ова беше групата за поддршка за луѓето со рак на тестиси.
Ова огромно нешто што ме стиска, тоа е Боб.
Сеуште сме мажи.
Да, мажи сме.
Тоа е се што сме.
На Боб му се одстранети тестисите. Потоа, хормонска терапија.
Му се развиле женски цицки бидејќи тестостеронот му бил превисок,
па телото го засилило производството на естроген.
А тогаш доаѓав јас. - Повторно ќе ми ја вадат течноста.
Меѓу тие огромни испотени цицки.
Толку големи, на начин на колку што е голем и Бог.
Во ред, сега ти плачи.
Не, чекај. Се враќаме назад. Да почнеме малку порано.
Шест месеци не можев да спијам.
Не можев да спијам.
Со несоницата, ништо не е реално.
Се е далеку.
Се е копија на копијата, на копијата.
Кога ќе почне освојувањето на вселената, големите корпорации на се ќе даваат имиња.
"ИБМ Ѕвездена Сфера".
"Мајкрософт Галаксија".
"Планета Старбакс".
Ќе мораш да одиш надвор од градот неделава, да ги симнеме малку "црвените знаменциња".
Мора да било вторник. Ја носеше својата плава вратоврска.
Сакаш да го запоставам извештајот додека не ми јавиш за подобрувањето на состојбата?
Ова ти е приоритет. Еве ти го билетот за летот. Повикај ме ако некаде зачкрипи.
Беше полн со енергија. Сигурно имал пролив од кафето.
Како и многу други, станав роб на купувањето и искористување на нештата.
Да. Би сакал да ја нарачам "Ерика Пекари" правосмукалката.
Ве молам, почекајте. - Ако видев нешто паметно,
како на пример мала масичка за кафе во облик на Јинг-Јанг, морав да ја имам.
"Клипсковата" персонална канцелариска опрема.
"Ховертек" домашниот велосипед за вежбање.
Или "Охамешаб" софата со зелени пруги.
Дури и ламбата со омот од еколошка, не-избелувачка хартија.
Ги листав каталозите и се прашував:
"Каков сервис за вечера ме дефинира како личност?"
Имав се. Дури и стаклена вазничка со мали меурчиња и несовршености.
Доказ дека е направено од чесните работни луѓе од...
Ве молам, почекајте. - ...како и да е. Почекав.
Некогаш читавме порнографија.
Сега тоа беше "Хорчов" колекцијата.
Не. Не можеш да умреш од несоница. - А што е со нарколепсијата?
Задремувам и се будам на чудни места,
за кои немам поим како сум се нашол таму.
Мораш да се разведриш. - Може ли да ми дадете нешто?
Црвени, плави апчиња...
Не. Тебе ти треба здрав и природен сон.
Џвакајте малку корења и вежбајте повеќе.
Еј, ајде.
Во болка сум. - Сакаш да видиш болка?
Наврати кај првиот методолог, вторник навечер.
Види се со момците со рак на тестиси.
Тоа е болка.
Отсекогаш сум сакал три деца. Две машки и девојче.
Минди сакаше две девојчиња и едно машко.
Никогаш не сме се сложувале за ништо.
Па... Таа...
Го доби своето прво дете минатата недела.
Девојче.
Со... Со нејзиниот... Со нејзиниот нов маж.
Срање!
И фала му на Бога, знаете.
Мило ми е поради неа.
Бидејќи таа заслужува...
Сите. Ајде да му се заблагодариме на Томас што го сподели ова со нас.
Фала, Томас.
Гледам низ собата и гледам многу храброст.
И тоа ми дава сила.
Еден со друг си даваме сила.
Време е за "еден на еден".
Ајде сите да го следиме примерот на Томас и вистински да се отвориме.
Најдовте ли партнер?
И вака го запознав големиот маслар.
Неговите очи веќе се собираа од солзите.
Колената заедно. Тие чудни мали чекори.
Моето име е Боб. - Боб?
Боб бил шампион во боди билдинг.
Ја знаете онаа програмана за зголемување на градите, доцна навечер на ТВ?
Тоа беше негова идеја.
Бев гнетач.
Знаеш, користев стероиди.
Дијабонал и...
Вистерол.
Тоа им се дава на тркачките коњи.
А сега, банкротирав.
Разведен сум.
Моите две возрасни деца...
...не сакаат ни да ми ги возвратат повиците.
Непознатите со олкава искреност од мене прават голем мекуш.
Ајде... Корнелиус.
Можеш да плачеш.
И тогаш се случи нешто. Попуштив.
Тоа е многу добро.
Изгубен во заборавот.
Мрачен и тивок и комплетен.
Ја најдов слободата. Губењето на целата надеж беше слободата.
Во ред е.
Бебињата не спијат олку добро.
Станав зависен.
И бидејќи ништо не зборував,
луѓето отсекогаш ме мислеа за најлош.
Тие повеќе плачеа... потоа и јас повеќе плачев.
Сега ќе ја отвориме зелената врата. Срцевата чакра.
Не умирав вистински.
Не бев домаќин на рак или паразити.
Јас бев топлиот мал центар околу кој се собра целиот живот на светов.
Замислете ја вашата болка како бела топка од лековита светлина.
Тече по целото ваше тело, ве лечи.
Продолжете вака. Запомнете да дишете.
И излезете низ задната врата од собата.
Каде води таа?
Во вашата пештера.
Влезете,
во вашата пештера.
Така.
Одите подлабоко во вашата пештера.
И ќе го пронајдете,
животното на вашата моќ.
Лизни се.
Секоја вечер умирав.
И секоја вечер бев повторно роден.
Воскреснат.
Боб ме сакаше бидејќи мислеше дека и на мене ми се одстранети тестисите.
Додека сум притиснат на неговите цицки,
спремен да плачам.
Ова беше мојот одмор.
А таа расипа се.
Ова е рак, така?
Оваа женска, Марла Сингер,
немаше рак на тестисите.
Беше лажга.
Воопшто не беше болна.
Јасно го видов тоа, во мојата група за крвните паразити, во четвртоците.
Потоа во "Надеж", двапати месечно на собирот за клеточните пореметувања.
И повторно ја видов денес, мојата туберкулоза во петок навечер.
Марла,
големиот турист.
Нејзината лага одговараше со мојата.
И наеднаш, не чувствував ништо.
Не можев да плачам, па повторно,
не можев да спијам.
На следната група, после водената медитација,
после отворањето на срцевите чакри, кога ќе дојде време за прегратка,
ќе ја зграбам таа мала кучка, Марла Сингер, и ќе ја средам.
Марла, ти лажге! Ти голема туристке, потребно ми е ова! Сега заминувај!
Немав спиено четири дена.
Ќе го оставиме тоа да се исуши.
Кога имате несоница, никогаш вистински не спиете.
И никогаш вистински не сте будни.
За почеток, вечерва,
Клое би сакала да каже неколку збора.
А, да, Клое.
Клое изгледаше како скелетот на Мерил Стрип кој насмеан шета наоколу,
правејќи се исклучително добар кон сите.
Па, сеуште сум овде.
Но, не знам уште колку.
Толку се сигурни сите во она што ми го велат.
Но, имам добри вести.
Повеќе не се плашам од смртта.
Но, многу сум осамена.
Никој не сака секс со мене.
Толку сум блиску до крајот и сакам некој да ме легне за последен пат.
Имам порничи во станот,
и средства за подмачкување и амил нитрат... - Ти благодарам, Клое.
Сите, ајде да и се заблагодариме на Клое.
Благодариме, Клое.
Да се подготвиме за водената медитација.
Стоите на влезот во вашата пештера.
Влегувате во пештерата и одите.
Кога би имал тумор, би го нарекол Марла.
Марла.
Малата гребнатинка во аголот на устата, која би зараснала ако не ја чепкаш толку со јазикот.
Но, не можеш.
Влегувате подлабоко во пештерата.
Ја чувствувате лековитата енергија насекаде околу вас.
Сега, најдете го вашето животно на моќта.
Лизни се.
ОК, најдете си партнер.
Вечерва изберете некој посебен.
Треба да разговараме. - Секако.
Те фатив. - Што?
Да. Ти си измамник. Ти не умираш.
Молам?
Во Тибетантската филозофија, сите ние умираме, во ред?
Но, ти не умираш како што умира Клое. - Па?
Па, ти си туристка.
Те видов. На меланомија, те видов на туберкулоза.
А те видов и на ракот на тестисите.
Гледам дека си го вежбал ова?
Што да сум вежбал? - Малото разоткривање?
Оди ли како што очекуваше... Руперт?
Ќе те разоткријам. - Слободно. И јас тебе.
Во ред, држете се. Пуштете солзи.
Ох, Боже. Зошто го правиш ова?
Поефтино е од филмовите, а има и бесплатно кафе.
Види, ова ми е важно. Ова се мои групи.
Доаѓам веќе година дена.
Зошто го правиш тоа? - Не знам.
Кога луѓето мислат дека умираш, навистина те слушаат...
А не само чекаат да им дојде редот за зборување.
Да, да.
Сподели се себеси, комплетно.
Види, не сакаш да се вовлечеш во ова.
Станува зависно. - Навистина?
Не се зезам. Не можам да плачам ако тука има уште еден лажго, а потребно ми е ова.
Па, мораш да најдеш некое друго место.
Поставувај замки на одделението за рак. Тоа не е мој проблем.
Не, почекај. Застани.
Ќе ја поделиме неделата, во ред?
Земи ја лимфомата и туберкулозата.
Ти земи ја туберкулозата. Моето пушење нема да пројде таму.
ОК, во ред. Добро. Не би требале да се расправаме околу ракот на тестиси.
Технички, јас имам повеќе право да бидам таму. Ти сеуште ги имаш јајцата.
Се зезаш. - Не знам, се зезам ли?
Не, не.
Што сакаш? - Ќе ги земам паразитите.
Земи ги обата. Земи ги крвните паразити.
Јас ќе ги земам мозочните паразити. - Ќе ги земам крвните, но и склерозата.
Јас го сакам тоа. - Не можеш да го имаш целиот мозок.
До сега имаш четири. Јас имам само две.
Во ред, земи ги обата паразити. Твои се.
Сега и двајцата имаме три.
Еј, остави пола облека.
Го продаваш тоа? - Да.
Продавам облека.
Па, двајцата имаме по три. Тоа се шест.
А што е со седмиот ден? Ја сакам онаа за цревата.
Девојката и тоа како ја завршила домашната задача.
Не, не. Јас го сакам ракот на дебелото црево.
И тебе ти е тоа омилено?
Не успеа измамата, а? - Слушај. Ќе ја поделиме.
Земи ја првата и третата недела од месецот.
Договорено.
Изгледа дека ова е разделба.
Епа, да не правиме нешто очигледно од тоа, ОК?
Дали ова е доволно за неправење нешто очигледно?
Еј, Марла!
Марла!
Можеби би требало да размениме броеви.
Треба ли?
Можеби ќе ги менуваме термините. - ОК.
Вака ја запознав Марла Сингер.
Нејзината животна филозофија беше дека може да умре во секој момент.
Трагедија е, како што таа вели, што тоа не се случува.
Го немам твоето име! Кој си ти? Корнелиус? Руперт?
Тревис? Било кое од глупавите имиња кои ги одбираш секоја вечер?
Се будите во "Си-Тек".
"СФО". "ЛАХ".
Се будите во "О'Хери".
"Далас Форт Ворт".
"БВИ".
Пацификот. Планините. Централниот. Губите еден час. Добивате еден час.
Прозивката за тој лет е за два часа, г-дине.
Ова е важиот живот, и заминува минута по минута.
Се будите во "Ер Харбор Интернационал".
Ако се разбудите во друго време, на друго место,
можете ли да се разбудите како друга личност?
Каде и да патувам,
мал е животот.
Шеќер и крем за еднократна употреба.
Еднократно парче путер.
Еднократна вечера за микробранова.
Еднократен шампон балзам.
Еднократна водичка за уста. Еднократно сапунче.
Луѓето кои ги среќавам на секој лет,
тие се еднократни пријатели.
Помеѓу полетувањето и слетувањето, ние сме заедно.
И тоа е се што добиваме.
Добредојдовте.
Ако помине доволно време, нивото на преживеаните паѓа на нула.
Јас бев координатор за отповици. Мојата работа беше да ја применам формулата.
Детето летнало низ ветробранското.
Нов автомобил направен во мојата фирма оди некаде со брзина од 100 на час.
Задниот диференцијал со блокира.
Рамењата на тинејџерот се заглавени во страничните пепелници.
Можеби е добра анти реклама за пушење.
Ако колата се удри и запали, со патниците заробени внатре,
дали би требало да направиме отповик?
Таткото мора да бил огромен.
Гледате каде салото го изгорело седиштето? Маицата од полиестер?
Многу модерна.
Земете го бројот на продадени возила: "A".
Помножете го со веројатниот коефициент на расипувања: "Б".
Па резултатот помножете го со просечниот број на спогодувата надвор од судот: "Ц".
А х Б х Ц
е еднакво на "Х".
Ако "Х" е помало од трошоците за отповик,
не го ни правиме.
Има ли многу такви несреќи?
Не би ни поверувале.
За која авто-компанија работите?
Една од најголемите.
Секој пат кога авионот нагло ќе свртеше при полетувањето или слетувањето,
се молев за пад или судир.
Било што.
Животното осигурување исплаќа трикратно ако загинеш на деловно патување.
"Ако седите во редот за излез во случај на опасност..." Да?
"... И не можете или не сакате да ги вршите добиените должности,
ве молиме, замолете ја стјуардесата да ве премести."
Тоа е голема одговорност.
Сакате да ги замениме местата?
Не. Не сум сигурен дека сум човекот за тој вид на работа.
Процедура на излегување на 30.000 стапки.
Илузија на безбедност.
Да, претпоставувам.
Знаете ли зошто ставаат маски со кислород во авионите?
За да можеш да дишеш. - Кислородот те прави надуван.
Во катастрофална несреќа, вдишувате огромна количина на воздух.
Наеднаш, станувате еуфоричен.
Се помирувате со судбината.
Сето тоа е овде.
Принудно слетување на вода, при 900 км/ч.
Мирни лица. Ладни како хинду крави.
Тоа е...
Тоа е интересна теорија.
Што работите? - Како мислите?
Од што живеете? - Зошто?
Се преправате дека тоа ве интересира?
ОК.
Имате израз на болен очај во вашата насмевка.
Имаме целосно исти торби.
Сапун. - Молам?
Правам и продавам сапун.
Основната потреба на цивилизацијата.
И вака го запознав... Тајлер Дадрен.
Знаете ли дека ако помешате бензин и замрзнат сок, добивате напалм?
Не, не сум го знаел тоа? Вистина ли е? - Точно.
Секој може да направи разни експлозиви од обични куќни хемикалии.
Навистина? - Ако некој доволно полудел.
Тајлер, вие до сега сте најинтересниот еднократен пријател кој сум го запознал.
Се на авионот е еднократно. - Ох, сваќам. Многу паметно.
Фала.
Како ви оди?
Што? - Да се биде паметен?
Супер.
Продолжете така, тогаш.
А сега, прашањето на културата.
Додека проаѓам, дали да ви го свртам газот или препоните?
Како почнав да живеам со Тајлер е...
Авио компаниите имаат одредени правила во врска со вибрационите багажи.
Чукаше ли? - Всушност, фрлачите не се грижат за тоа, бидејќи модерните бомби не чукаат.
Извинете, фрлачи? - Носачи на багажот.
Но, кога торбата вибрира,
тогаш, фрлачите мораат да викнат полиција.
Мојата торба вибрирала? - Девет од десет пати,
тоа е електричен брич, но...
Од време на време...
...тоа е вибратор.
Правилото гласи дека не се бара потврда за поседување во случај на вибратор.
Мораме да користиме неутрален предмет, вибратор, никогаш...
...вашиот вибратор.
Јас не поседувам...
Се ми беше во таа торба. Моите "Ц. К." маици.
Моите "DKNY" кондури. Моите "AX" вратоврски.
Нема врска.
Еј, тоа е мојата кола!
Домот ми беше апартман на 15-от кат од
полица за вдовици и млади профеционалци.
Ѕидовите беа од полн бетон.
Пола метар бетон е важен,
кога соседот сака да гледа квизови со звукот до максимум.
Или кога куп остатоци од вашите поранешни нешта,
излетуваат низ прозорците и одлетуваат во ноќта горејќи.
Претпоставувам дека вакви нешта се случуваат.
Горе нема ништо.
Не можете да одите во вашиот стан. Полициска наредба.
Имате ли некого да му јавите?
Каква срамота.
Куќа полна со дрангулии, а храна никаде.
Полицијата подоцна ми кажа дека плинскиот вентил можеби попуштил.
Испуштајќи сосем малку плин.
Плинот би можел полека да го исполни апартманот.
150 квадратни метри со високи плафони, денови и денови.
Потоа, компресорот на фрижидерот можел да заискри.
Да?
Те слушам како дишеш...
Ако сега ме прашате, не би можел да ви кажам зошто му се јавив.
Ало? - Кој е тоа?
Тајлер? - Кој е тоа?
Се запознавме... Се запознавме во авионот.
Имавме исти торби?
Паметниот тип.
Ох, да, така е.
Се јавив предмалку. Никој не се јавуваше.
Во говорница сум. - Да, притиснав 69. Никогаш не се јавувам на телефон.
Па, што има?
Па...
Нема да веруваш.
Знаеш, можело да биде и полошо.
Жената можела да ти го отсече пенисот додека спиеш, и да го фрли од кола во движеше.
Да, го има и тоа. Не знам.
Кога купуваш гарнитура, си велиш, тоа е тоа.
Последната фотелја која ја купувам.
Што и да се случи, тој проблем сега е решен.
Имав се. Имав музички систем кој беше многу добар.
Гардероба која беше многу за почит.
Речиси бев комплетен.
Срање, човеку, се исчезнало. - Се исчезна. - Да...
Се исчезна.
Знаеш ли што е "дуве"?
Утешител. - Тоа е ќебе.
Само ќебе. Зошто луѓето како ти и јас знаеме што е "дуве"?
Неопходен ни е за опстанок во смисла на лови-собирај?
Не.
Што сме тогаш ние?
Не знам, потрошувачи.
Точно. Ние сме потрошувачи.
Ние сме производи на опсесивен стилски живот.
Убиства, криминал, сиромаштија. Тие нешта не ме интересираат.
Она што ме интересира се модни магазини.
Телевизија со 500 канали.
Име на тип на моите гаќи. "Руген".
"Виагра". "Олестра".
Марта Стјуарт. - Заеби ја Марта Стјуарт.
Таа ја гланца бакарноста на Титаник. Сето тоа ќе пропадне, човеку.
Затоа, заеби ги твоите софи и зелени пруги.
Велам, никогаш не биди комплетен.
Велам, престани да бидеш совршен.
Велам, ајде да еволуираме.
Чипсот нека паѓа каде сака.
Но, тоа го велам јас. И би можел да грешам.
А можеби тоа е ужасна трагедија.
Тоа се само нешта. Не е трагедија...
Бидејќи си загубил многу различни решенија за модерен живот.
Заеби, во право си. Не. Не пушам.
Моето осигурување веројатно ќе го покрие тоа, па...
Што?
Нештата кои ги поседуваш, на крајот те поседуваат тебе.
Но, прави што сакаш, човеку.
Ох, доцна е.
Еј, фала за пивото. - Нема проблем.
Треба да најдам хотел.
Што?
Хотел? - Да.
Само прашај, човеку. - За што зборуваш?
Ох, Боже. Литро и пол пиво и сеуште не можеш да прашаш.
Што? - Ми се јави бидејќи ти треба место за да преспиеш.
Еј, не, не, не. - Да. Само кажи.
Прекини ја предиграта и само кажи, човеку.
Дали... Дали тоа би било проблем?
Дали проблем ти е да прашаш?
Може ли да преспијам кај тебе? - Да.
Фала.
Сакам да ми направиш услуга. - Да, секако.
Сакам да ме удриш најсилно што можеш.
Што?
Сакам да ме удриш најсилно што можеш.
Да ви раскажам малку за Тајлер Дарден.
Тајлер беше ноќна личност.
Додека ние другите спиевме, тој работеше.
Имаше привремена работа како прожектионер.
Филмовите не доаѓаат на една голема ролна. Туку на неколку.
Па, некој мора да биде таму да ги промени прожекторите точно на време,
кога едната ролна ќе заврши, а другата ќе започне.
Можете да ги видите малите точки во горниот десен агол од екранот.
Во индустријата, ги нарекуваме "изгореници од цигари".
Тоа е знакот за промена.
Тој ги променува прожекторите, филмот продолжува и публиката си нема поим.
Зошто некој би сакал ваква посрана работа?
Затоа што му дава интересни можности.
Вметнување на порнографски слики во семејните филмови.
Па, кога мачето и кучето со познати гласови ќе се сретнат,
тогаш можете да го фатите блесокот од Тајлеровиот допринес во филмот.
Никој не знае дека го видоа тоа, но го видоа.
Убав голем кур.
Дури ни колибрите не можат да го фатат Тајлер.
Тајлер, истотака работи на забави. Како конобар во луксузен хотел.
Тој беше герила терорист во послужувачката ундустрија.
Не гледај. Не можам кога гледаш.
Освен што ги зачинува јастозите, прдна во маринадата,
а за кремастата супа од печурки... Па...
Ајде, кажи им.
Можете да претпоставите.
Сакаш само да те удрам? - Ајде, направи ми услуга.
Зошто? - Зошто? Не знам зошто. Никогаш не сум се тепал. Ти?
Не, но тоа е добро размислување. - Не, не е. - Како ќе знаеш за себеси ако не си се тепал?
Не сакам да умрам без лузни.
Ајде, удри ме, пред него што се изнервирам. - Ох, Боже, ова е лудо.
Па, полуди. Нека биде така.
Еј, не сум сигурен за ова. - Ниту јас.
Кому му е гајле? Никој не гледа. Што ти е гајле?
Ова е лудо. Сакаш да те удрам?
Така е.
Каде? Во лице? - Изненадиме.
Ова е ептен глупаво.
Мајката твоја!
Ме удри во уво!
Епа, Исусе, жал ми е. - Христе!
Зошто во уво, човеку? - Пак ја зезнав работата.
Не, совршено беше.
Навистина боли.
Така?
Удри ме пак.
Не, удри ме ти мене. Ајде.
Би требало да го повториме ова понекогаш.
Каде ти е колата? - Која кола?
Не знам како Тајлер ја нашол таа куќа,
но, вели дека таму живее веќе година дена.
Изгледаше како да чека да ја распрачат.
Повеќето прозорци беа заковани со штици.
Немаше брава на влезната врата, кога полицијата, или кој и да бил, ја обил.
Скалите беа готови да се срушат.
Не знам дали беше негова или само безделничи во неа.
Ниту едно од тие две не би ме изненадило.
Да, тука си ти.
Таму сум јас. Таму е вецето. Добро?
Да, фала.
Каква посрана дупка.
Ништо не работеше.
Вклучувањето на едно светло значеше исклучување на друго во куќата.
Немаше соседи. Само склад и погон за преработка на хартија.
Оттаму доаѓаше мирисот на чадот. Дрвото мирисаше на хрчачки кафез.
Што имаме овде?
Здраво, дечки. - Здраво. - Здраво, се е во ред.
Секој пат кога врнеше дожд, моравме да ја исклучуваме струјата.
До крајот на првиот месец, не ми недостигаше ТВ.
Не ми пречеше жештината, млакиот ладилник.
Може јас да бидам следниот?
Во ред, човеку.
Симни ја вратоврската.
Навечер, Тајлер и јас бевме сами половина милја во секој правец.
Дождот поминуваше низ гипсот и држачите за лустер.
Се што беше дрвено се подигна и се згужва.
Насекаде имаше рѓосани шајки за да го изгребеш лакотот.
Претходниот сопственик бил инвалид.
Еј, човеку, што читаш? - Слушни го ова.
Тоа е артикал напишан од еден орган во прво лице.
"Јас сум Џековата 'медула аблонгата'. Без мене,
Џек не би можел да го контролира ритамот на срцето и дишењето."
Има еден куп од ова.
"Јас сум Џилиновите брадавици."
"Јас сум Џековото дебело црево." - Да. "Добивам рак, го убивам Џек."
После тепачката, се останато во животот има потивок звук.
Што?
Можеш да се справиш со се. - Ги заврши ли оние извештаи?
Кога би можел да бираш, со кого би се тепал?
Би се тепал со шефот, веројатно.
Навистина?
Да. Зошто? Со кого би се тепал ти? - Со татко ми.
Јас не го знам татко ми.
Мислам, го знам, но...
...замина кога имав шест години.
Се ожени со друга жена и имаше други деца.
Тоа го правел на секои шест години.
Го менувал градот и основал ново семејство. - Основал представништва.
Татко ми не одел на факултет.
Па, беше многу важно јас да одам. - Звучи познато.
И дипломирав. Му се јавувам на меѓуградска и велам: "Тато, што сега?"
Тој вели: "Вработи се." - И кај мене исто.
Имам 25 и повторно го правам годишниот повик.
Велам: "Тато, сега што?"
Тој вели: "Не знам. Ожени се."
Не можеме да се жениме.
Јас сум 30-годишно момче.
Ние сме генерација на мажи кои се одгледани од жени.
Се прашувам, дали уште една жена е одговорот на нашите потреби.
Поголемиот дел од неделата, бевме "Ози и Хариет".
Но, секоја сабота навечер, откривавме нешто.
Се повеќе и повеќе откривавме дека не сме сами.
Понекогаш кога ќе дојдев дома бесен или депресивен, го средував станот.
Ја полирав Скандинавската гарнитура.
Требаше да барам нов стан или да се ценкам со осигурувањето.
Требаше да се нервирам поради моите убави срања.
Но, не се нервирав.
Предноста на умрежување на канцеларијата и зголемување на ефикасноста.
Во понеделник наутро, само мислев на следниот викенд.
Може ли да имам икона во плава боја?
Апсолутно.
Ефикасноста е приоритет број еден, луѓе.
Бидејќи загубата е кражба.
Веќе му го покажав тоа на мојот човек овде? Ти се допадна, нели?
Можеш да проголташ пола литар крв пред да ти се слоши.
Се однесував како што сакав, пред сите.
Тајлер и јас го направивме тоа видливо за сите.
На сите им беше на врв на јазик.
Тајлер и јас само му дадовме име.
Ајде, луѓе, морате да си одите дома!
Исклучи го џубоксот. Заклучи позади.
Секоја недела, Тајлер ги кажуваше правилата за кои се договаравме.
Господа!
Добредојдовте во Тепачки Клуб.
Првото правило на Тепачки Клуб е:
Не зборувате за Тепачки Клуб.
Второто правило на Тепачки Клуб е:
Не зборувате за Тепачки Клуб.
Третото правило на Тепачки Клуб.
Кога некој ќе викне "Стој", се онесвести,
тепачката е завршена. Четврто правило.
Се тепаат само двајца.
Петто правило.
Една борба по друга, друштво.
Шесто правило. Без маици и чевли.
Седмо правило. Тепачките ќе траат до каде што можат.
И осмото и последно правило.
Ако ви е прва ноќ во Тепачки Клуб...
...морате да се тепате.
Ова детево од работа, Рики,
не можеше да запомни дали сте нарачале плави или црни пенкала.
Но, Рики беше Бог десетина минути,
кога го прегази келнерот од локалниот ресторант.
Понекогаш, можевте да чуете тапи, јаки, звуци на пумпање низ викањето.
Или мокриот глас кога некој ќе процимолеше и исплукаше...
Стој!
Никаде не беше жив како тогаш и таму.
Но, Тепачки Клуб постои само помеѓу својот почеток и крај.
Дури и кога би можел некому да кажам дека добро се тепал,
не би говорел со истиот човек.
Тоа што бевте во Тепачки Клуб, не бевте во нормалниот живот.
Типот дојде во Тепачки Клуб за прв пат. Одма беше претепан.
После неколку недели беше како од дрво изрезбан.
Ако би се тепал со некој познат, со кого би се тепал?
Со жив или мртов? - Не е важно. Кого би избрал?
Хемингвеј. Ти?
Шатнер. Би се тепал со Вилијам Шатнер.
Почнавме различно да ги гледаме нештата.
Каде и да одевме, ги зголемувавме нештата.
Ми беше жал за момците кои се пумпаа во теретаните,
за да изгледаат како што тоа го рекле Келвин Клајн или Томи Хилфигер.
Бидејќи така треба да изгледа маж?
Самоподобрувањето е мастурбација.
А самоуништувањето...
Извини.
Тепачки Клуб немаше врска со победувањето или губењето.
Не беше за зборовите.
Хистерично викање имаше насекаде,
како кај некој црковен ритуал.
Тоа ли е тоа? - Стој! Стој!
Кога тепачката беше завршена, ништо не беше решено.
Но, ништо и не беше важно.
Кул.
Потоа сите се чувствувавме спасени.
Што велиш за следната недела?
Може ли следниот месец?
Во ред. Ирвин и ти во средината.
Нов, и ти.
Понекогаш, Тајлер зборуваше за мене.
Падна по скали.
Паднав по скали.
Тепачки Клуб беше причина да се потшишаш и да ги исечеш ноктите.
ОК. Која историска личност.
Би се тепал со Ганди.
Добар одговор.
А ти? - Линколн.
Линколн?
Голем човек, голем досег. Слабите се борат до смрт.
Да го ебам!
Еј, дури и Мона Лиза се распаѓа.
Ало.
Каде беше во последните осум недели?
Марла?
Како ме најде? - Остави број за пренасочување.
Не те гледав во групите за поддршка.
Ги поделивме. Тоа беше идејата. Се сеќаваш?
Да, но ти не одеше на своите.
Откаде знаеш? - Мамев.
Најдов нова.
Навистина? - Само за мажи е.
Како она со тестисите?
Слушај, се јави во погрешно време.
И јас најдов нови.
Навистина има заебани луѓе. - Само што тргнав некаде. - И јас.
Имам стомак полн со "Ксанакс".
Испив се што остана во шишенцето.
Можеби било премногу.
Само замисли ја Марла Сингер како повраќа по својот одвратен стан.
Ова не е право самоубиство. Ова е повик за помош, веројатно.
'Ова може да трае со часови. ' Значи, вечерва си дома?
Сакаш ли да почекаш да ти ја опишам смртта?
Сакаш ли да слушаш и да видиш дали мојот дух може да користи телефон?
Дали некогаш си чул за смртоносен глодач?
Вратата на Тајлер беше затворена.
Овде сум два месеца, а вратата никогаш не му е затворена.
Нема да ти се верува каков сон сонував минатата ноќ.
Да, и мене скоро ништо не ми се верува што се случи минатата ноќ.
Што бараш ти овде?
Што? - Ова е моја куќа. Што правиш во мојата куќа?
Еби се!
Навистина имаш заебани пријатели, ти велам!
Но, запомливи.
Значи, дојдов синоќа. Слушалката беше крената.
Погоди кој беше на другата страна?
Веќе ја знаев приказната и пред да ми ја каже.
Дали некогаш си чул за смртоносен глодач?
Мислиш ли дека ќе го заслужи своето име?
Или тоа ќе биде само смртоносно клопче?
Подгответе се да ја евакуирате душата.
Десет...
Девет... Осум...
А зошто токму Тајлер, од сите луѓе,
мислеше дека е лошо што Марла Сингер ќе умре?
Пет...
Четири...
Чекај.
Брзо стаса.
Те викнав ли?
Душекот е во лизгав најлон.
Не се грижи. Не ти е закана.
Срање!
Некој повикал полиција.
Еј, каде е 513? - На крајот од ходникот.
Девојката што живее таму некогаш била шармантна, убава девојка.
Ја загубила вербата во себе.
Г-це Сингер, дозволете да ви помогнеме! - Таа е монструм!
Имате причина за живот. - Таа е обичен човечки отпад!
Г-це Сингер! - Среќно во спасувањето.
Ако заспијам,
готова сум.
Ќе мораш да ме одржуваш будна...
...цела ноќ.
Неверојатно.
Очигледно мораше да го направи тоа.
Знаеш што мислам, ја ебеше. - Не, не ја ебев.
Никогаш? - Не.
Белким не си загреан за неа, зарем не?
Не! Боже, не воопшто.
"Јас сум Џековиот бесен душник".
Сигурен ли си? Мене можеш да ми кажеш.
Верувај ми, сигурен сум.
Стави ми пиштол на глава и офарбај ги ѕидовите со мојот мозок. - Тоа е добро.
Таа е грабливка која се преправа дека е маче. Подалеку од таквите.
Срањата кои ги кажуваше никогаш не сум ги чул!
Боже.
Не сум се ебела така уште од средно.
Како Тајлер може да го одбие тоа?
Минатата ноќ, растураше сексуални органи на Пепелашка.
На Марла не и треба љубовник, само работник за плескање.
Или туширање. Ова не е љубов, туку спортско ебење.
Навлезе во моите групи за поддршка а сега навлезе и во мојот дом.
Еј, еј, седи.
Слушај. Не смееш да и кажуваш за мене.
Зошто би зборувал...
Кажи нешто за мене или за она што се случува и завршивме.
Вети ми. - ОК. - Ветуваш?
Да, ветувам. - Ветуваш?
Само што кажав, ветувам, што... - Три пати ми вети.
Да потрошив неколку минути и да отидев да ја гледам Марла Сингер како умира,
ништо од ова немаше да се случи.
Можев да отидам во друга соба.
На третиот кат каде што не би ги чул.
Но, не отидов.
Што правиш? - Само одам во кревет.
Сакаш да ја докрајчиш?
Не. Не, фала. - Најдов цигара.
Со кого зборуваш? - Замолчи.
Станав мирниот мал центар на светот.
Бев Зен мајстор.
"Пчелите можат да заминат Дури и дроновите можат да одлетаат Кралицата е нивниот роб."
Пишував мали хаику поеми.
Им ги праќав по мејл на сите.
Твоја ли е крвта?
Нешто од тоа, да.
Овде нема пушење.
Земи го остатокот од денот слободен.
Врати се во понеделник со чиста облека.
Прибери се.
Се инатев со сите тие непријателски лица.
"Да, ова се модрици од тепачки."
"Да, воопшто не ми пречат."
"Просветлен сум."
Откажи се од животот во апартманот, откажи се од својот важен имот,
пресели се во рушевина во најзагадената област во градот,
и мораш да дојдеш дома во ова.
Ало. - Овде детектив Стерн од единицата во Аризона.
Имаме некои нови информации за инцидентот во вашиот поранешен стан.
Да?
Не знам дали сте свесни, но изгледа дека некој напрскал фреон во бравата на предната врата.
Користеле остар алат да го искршат цилиндерот.
Не, воопшто не бев свесен за тоа.
"Јас сум Џековата ладна пот".
Дали ова ви звучи чудно?
Да, г-дине. Чудно, многу чудно.
Динамитот... - Динамитот?
...оставил траги од амонијак-оксалат. - потасијум-перихлорид.
Знаете ли што значи ова? - Не, што значи?
Тоа значи дека е направено во домашни услови.
Жалам. Но, сето ова е голем шок за мене, г-дине.
Кој и да го поставил динамитот, го откачил вентилот денови пред експлозијата.
Плинот бил само детонатор. - Кој би го направил тоа?
Јас ќе ги поставувам прашањата. - Кажи му.
Кажи му дека ослободителот кој ти го разнел имотот ја преуредил перцепцијата.
Извинете. Таму ли сте?
Слушам. Тешко ми е да мислам на тоа.
Дали скоро сте стекнале непријатели кои би имале пристап до таков динамит?
Непријатели? - Одбивачи на цивилизации,
особено на материјална сопственост.
Синко, ова е сериозно. - Знам дека е сериозно.
Тоа и го мислам. - Да, многу е сериозно.
Видете, никој не го сфаќа ова посериозно од мене.
Тој апартман беше мојот живот, ОК?
Го сакав секое парче од гарнитура во тој стан.
Не се тоа само куп нешта кои се уништени.
Тоа бев јас. 'Би сакал да и се заблагодарам на Академијата... '.
Зарем ова не е добро време за тебе? - Кажи му дека ти си го сторил тоа.
Кажи му дека ти си го дигнал во воздух. Тоа сака да го чуе.
Уште ли сте таму? - Чекајте. Велите дека сум осомничен?
Не, но ќе мора да поразговарам со вас. Јавете ми ако го напуштате градот.
Во ред? - Во ред.
Освен во текот на сексот, Тајлер и Марла никогаш не беа во иста соба.
Моите родители тоа го правеа со години.
Кондомот е стаклениот чевел на нашата генерација.
Го облекуваш кога ќе сретнеш странец.
Играш цела ноќ.
Потоа го фрлаш.
Кондомот, мислам. Не странецот.
Што?
Го најдов овој поволен фустан за 1 долар.
Вреди за секое пени.
Тоа фустанот на деверушата.
Некому многу му се допаѓаше,
цел еден ден.
Потоа го фрли.
Како божиќно дрво.
Толку посебна.
И тогаш, бум!
Се наоѓаат покрај патот.
Прерамките сеуште се држат.
Како жртва на сексуален злочин.
Долниот веш наопаку.
Врзан со изолир. - Епа тогаш, ти одговара.
Можеш понекогаш да го позајмиш.
Ослободи се од неа.
Што?! Ти ослободи се од неа! - Не ме спомнувај мене.
Повторно имам шест години. Пренесувам пораки меѓу родителите.
Мислам дека е време да си заминеш. - Не грижи се, заминувам.
Не дека не ги сакаме твоите посети... - Ти си луд. Не можам ни да те следам.
Морам да се тргнам.
Фала. Чао.
Морам да се тргнам одовде.
Вие деца.
Зошто уште губиш време со неа?
Ќе ти го кажам ова за Марла.
Таа барем се обидува да го допре дното.
А јас не?
Перјата во газот не значат дека си кокошка.
Што правиме вечерва?
Вечерва... - Да. - ...Ќе правиме сапун.
Навистина?
За да направиме сапун, прво треба да стопиме маст.
Процентот на солта треба да биде прецизно одреден,
па затоа, најдобриот сапун се прави од луѓе.
Чекај, какво е ова место? - Клиника за липосукција.
Нечисто.
Најбогатото, најкремастото сало на светот.
Не! Не влечи!
Ох, Боже! - Земи ја другата!
Додека маста се топи, сланината се таложи по површината.
Како во извидници.
Тешко е да те замислам тебе како извидник. - Продолжи да мешаш.
Кога сланината ќе се стврдне, го симнуваш слојот со глицерин.
Додаваш нитратски гас, и добиваш нитроглицерин.
Потоа додаваш содиум-нитрат во иверката, добиваш динамит.
Да. Со доволно сапун, човек може да разнесе речиси се.
Тајлер беше полн со корисни информации.
Древните луѓе откриле дека облеката подобро се пере кога се пере на одредено место на реката.
Знаеш ли зошто? - Не.
Понекогаш, човечки жртви биле принесувани на ридовите над реките.
Телата гореле. Водата го таложела пепелот и направила талог.
Ова е талог. Клучната состојка.
Кога ќе се измеша со стоплена телесна маснотија, сапуновиот остаток одлизнувал во реката.
Може ли да ти ја видам раката, те молам?
Што е ова?
Ова е хемиска изгореница.
Боли повеќе од која било друга, и ќе остави белег.
Медитацијата делува кај раката, може и сега.
Не ја исклучувај болката. - Ох, Боже!
Првиот сапун е направен од пепелта на хероите, како првиот мајмун во вселената.
Без болка и без жртва, не би имале ништо.
Се обидов да не мислам на горењето на месото.
Престани! Ова е твоја болка, ова е твоја рака.
Одам во својата пештера, го наоѓам животното на моќта.
Не! Не бори се со тоа како тие мртовци! Ајде!
Сфаќам! - Не! Го чувствуваш почетокот на просветлувањето.
Ова е најголемиот момент во твојот живот, човеку, а ти не си присутен!
Не сум!
Замолчи! Нашите татковци ни беа Божји модели.
Ако тие не напуштија нас, што ти вели тоа за Бог?
Слушни ме. Мораш да ја земеш во предвид можноста дека Бог не те сака.
Никогаш не те сакал. Можно е и да те мрази.
Ова не е најлошото што може да се случи. Тој не ни е потребен!
Се сложувам! - Заеби го проклетството, заеби го искупувањето.
Ние сме Божјите непосакувани деца? Епа, нека биде така!
Одам да донесам вода! - Слушај, можеш само да го влошиш со вода, или... Погледни ме!
Или може да користиш оцет да го спречиш печењето. - Те молам, пушти ме! Те молам!
Прво, мораш да се откажеш.
Прво, не смееш да чувствуваш страв.
Да знаеш дека еден ден ќе умреш.
Не знаеш како изгледа ова.
Само кога ќе загубиме се, слободни сме да правиме се.
ОК.
Честитам.
Сега си чекор поблиску до дното.
Тајлер го продаваше својот сапун на парфимериите за 20 долари од парче.
Бог знае колку наплаќаа тие.
Ова е најдобриот сапун. - Епа, фала ти, Сузан.
Беше прекрасно.
Им ги продававме на богаташите нивните сопствени дебели газови.
Ја носеше својата жолта вратоврска.
Јас повеќе не носев вратоврска на работа.
"Првото правило на Тепачки Клуб е: Не зборуваш за Тепачки Клуб."
Повторно сум полубуден. Мора да сум го оставил тоа во фотокопирот.
"Второто правило на Тепачки..." Твое ли е ова?
Стави се на мое место. Направи управничка одлука.
Го наоѓаш ова. Што би сторил?
Па, морам да ти кажам.
Би бил многу внимателен со кого зборувам за тоа.
Бидејќи таа личност која го напишала тоа е опасна.
И тој оптегнат, оксфордски психо би можел да шекне,
и да тргне од канцеларија до канцеларија,
со АР-10 "Армлајт" полуавтоматска пушка,
пукајќи куршум по куршум во колегите и соработниците.
Тоа може да биде некој кој го познаваш со години.
Некој, многу, многу близок со тебе.
Тајлеровите зборови излегуваат од мојата уста.
А бев толку пристојно момче.
Или можеби не би требало да ми го носиш секое ѓубре кое ќе го собереш.
Подобност и одговорност. - Моите цицки ќе изгнијат.
Извини ме. Морам да го превземам ова.
За што зборуваш? - Мораш да провериш дали има израсток во моите гради.
Оди во болница. - Не можам да фрлам пари на доктори.
Не знам, Марла.
Те молам.
Не му се јавила на Тајлер. За неа сум неутрален.
Тоа е добро. Ја земаш храната на г-ѓа Ханивер и г-ѓа Ринс.
Каде се тие, всушност?
Трагично, мртви се. Јас сум жива и сиромашна. Сакаш?
Не, не, фала. - Имам едно за тебе.
Фала што си се сетила.
Што ти се случило со раката?
Ох, ништо.
Тука?
Чувствуваш нешто? - Не.
Епа, провери пак.
Во ред, сега сум сигурен.
Ништо не чувствуваш?
Не, ништо.
Тоа е олеснувачко. Фала.
Нема проблем. - Би сакала да ти ја возвратам услугата.
Нема рак на дојка во моето семејство.
Можам да ти ја проверам простатата. - Мислам дека сум добро.
Па, фала во секој случај.
Завршивме? - Да, завршивме.
Се гледаме.
Корнелиус?
Корнелиус!
Јас сум! Боб!
Здраво, Боб.
Мислевме дека си мртов. - Не, не, сеуште сум тука.
Како си, Боб? - Подобро од било кога во животот.
Навистина? Сеуште се дружиш со нив? - Не, не.
Имам нешто подобро сега. - Навистина? Што?
Па...
Првото правило е... дека не смеам да зборувам за тоа.
А второто правило е...
Не смеам да зборувам за тоа.
А третото правило е... - Боб, Боб. Јас сум член.
Види ми го лицево, Боб.
Тоа е ебано одлично.
Не те гледав таму. - Одам во вторник и четврток.
Јас одам во сабота. - Честитам.
Да, на обајцата, нели?
Дали си чул за типот кој го измислил тоа?
Да. Всушност... - Слушам разни работи.
Наводно, тоа е роден во лудница,
и спие само еден час навечер.
Голем човек е.
Знаеш ли нешто за Тајлер Дарден?
Не те повредив, нели?
Всушност, да.
Фала ти за ова.
Фала, фала, фала.
Тепачки Клуб.
Тоа беше мојот и Тајлеровиот подарок.
Нашиот подарок за светот.
Гледам околу себе, и гледам многу нови ликови.
Тишина!
Што значи дека многумина од вас ги прекршиле првите две правила на Тепачки Клуб.
Во Тепачки Клуб ги гледам најсилните и најпаметните луѓе кои некогаш живееле.
Го гледам сиот тој потенцијал.
А гледам и промашување.
По ѓаволите, целата генерација пумпа бензин.
Келнерите.
Робови со бели јаки.
Рекламите не тераа да трчаме по коли и облека.
Работиме работи кои ги мразиме за да ги купиме срањата кои не ни требаат.
Ние сме последните деца на историјата.
Без цел и место.
Немаме голема војна.
Немаме голема депресија.
Нашата голема војна е духовната војна.
Нашата голема депресија се нашите животи.
Сите со помош на телевизијата сме одгледани да веруваме
дека еден ден ќе бидеме милионери и филмски Богови или рок ѕвезди.
Но, нема.
Бавно го учиме тој факт.
И многу, многу сме изнервирани.
Да.
Првото правило на Тепачки Клуб е: Не зборуваш за...
Кој си ти?
Кој сум јас? - Да.
На влезот пишува: "Таверната на Лу".
Јас сум ебениот Лу. А кој си ти, да те ебам?
Тајлер Дарден.
А кој на вас педерчиња ви рекол дека можете да го користите моето место?
Имаме договор со Ервин. - Ервин?
Ервин е дома со скршена клучна коска.
Тој не е сопственик на местово. Јас сум.
Колку пари добива за ова? - Нема пари. - Навистина?
Бесплатно е за сите. - Зарем тоа не е нешто?
Така е.
Слушај, глупаку.
Сакам сите да излезете надвор веднаш. - Еј!
Би требало да му се придружите на нашиот клуб.
Слушна ли што реков?
Ти и твојот пријател.
Дали ме слушаш сега?
Не, не разбрав баш, Лу.
Сеуште не разбирам.
Во ред, во ред, разбрав.
Разбрав, разбрав. Срање, пак се загубив.
Назад! Сите!
Одстапете сите!
Ах, Лу!
Ајде, човеку! Ние навистина го сакаме местово.
Така е, Лу. Исфрли го тоа од тебе. - Замолчи!
Ох, да!
Смешно ли е тоа?
Типот се шекнал, ти велам.
Неверојатно.
Не знаеш каде се сум бил, Лу. - Ох, Боже!
Не знаеш каде се сум бил.
Те молам, дозволи ни да го задржиме, Лу! Те молам!
Добро, користете го ебаниот подрум! Господе!
Го сакам твојот збор, Лу! Дај ни збор!
Се колнам во очите на мајка ми.
Фала, Лу.
И тебе, голем.
Се гледаме следната недела.
Неделава, секој од вас ќе добие домашна задача.
Ќе излезете. И ќе започнете тепачка со целосен странец.
Ќе започнете тепачка.
И ќе ја загубите.
Одличен избор, г-дине.
Еј, внимавај магаре!
Ова и не е толку лесно како што звучи.
Кучкин сине!
Повеќето луѓе, нормалните луѓе, се ќе сторат да ја избегнат тепачката.
Извинете!
Ме испрскавте со цревото. Тоа не беше потребно.
Џеј, повикај полиција!
Спушти го тоа.
Престани! Престани!
Жал ми е.
Треба да поразговараме.
ОК.
Каде да почнеме?
Твојата постојана отсутност?
Со твојот неопислив изглед?
Одиш на повторна проценка.
"Јас сум Џековиот целосен недостаток од изненадувања.".
Што? - Да се преправаме малку.
Ти си Министерството за Транспорт, во ред?
Некој те известува дека компанијава,
вградува држачи на предни седишта кои никогаш не го минале краш тестот,
кочни облоги кои попуштаат после 1000 милји,
и вбризгувачи на гориво кои експлодираат и горат живи луѓе.
Што тогаш?
Ти ми се закануваш?
Не. - Губи се одовде. Отпуштен си!
Имам подобро решение. Задржи ме на платниот список како надворешен советник.
И во замена за мојата плата,
работата ќе ми биде, никогаш на луѓето да не им ги кажувам нештата кои ги знам.
Не морам ни да доаѓам во канцеларијата. Работава можам да ја работам од дома.
Што... Што си мислиш кој си, ти откачен мал гомнару?
Обезбедување! - "Јас сум Џековата глупава одмазда".
Што правиш?
Тоа болеше.
Зошто го направи тоа?
Ох, Боже, не, те молам, престани!
Што правиш?
Ох, Боже, не, те молам, не!
Од некоја причина мислев на мојата прва тепачка со Тајлер.
Не!
Под, зад и внатре, во се што овој човек го земаше здраво за готово,
растеше нешто ужасно.
Види.
Дај ми плата, како што барав, и повеќе нема да ме видиш.
И тогаш, во нашиот најубав заеднички момент...
Фала, Боже! Те молам не удирај ме повеќе!
Телефон, компјутер, факс,
52-неделни плати и 48 купони за летање.
Сега имавме спонзор од компанија.
Вака, Тајлер и јас можевме да го имаме Тепачки Клуб секоја вечер во неделата.
Сега, никој не беше центарот на Тепачки Клуб освен двајцата луѓе кои се тепаа.
Лидерот шеташе низ гужвата, во мракот.
Тајлер сега беше во судска парница со хотелот,
поради уринската содржина во нивните супи.
"Јас сум Џековиот промашен живот".
Фала, г-дине.
Тајлер измислуваше нови домашни задачи.
Ги делеше во затворени коверти.
Знаеш ли дека постои Тепачки Клуб во Деловер? - Да, слушнав.
И еден во Пенс Грув, истотака. - Остави ја.
Боб дури најде еден во Њу Касл.
Да. Ти ли си го започнал тој? - Не, мислев дека тоа си бил ти.
Не.
Застани за момент. - Еј, што правиме?
Сврти се. - Што правиме?
Домашна задача. - Каква?
Човечка жртва.
Пиштол ли е тоа? Те молам. Те молам кажи ми дека не е. - Пиштол е.
Што правиш? - Се гледаме позади.
Не се зафркавај! - Се гледаме позади.
Ако мине доволно време,
бројката на преживеани паѓа на нула.
Застани! Што правиш? Абе ајде!
Рацете зад грб. Дај ми го паричникот.
Рејмонд К. Хесел. 1320 СЕ Бенинг, Апартман А.
Малото, трошно станче на приземје? - Како знаевте?
Тие даваат вакви посрани потсетници.
Рејмонд, ќе умреш.
Ова се мајка ти и татко ти? Ќе мораат да повикаат доктор.
За да го земат твојот стоматолошки картон. Знаеш ли зошто?
Затоа што ништо нема да ти остане од лицето. - Абе ајде, човеку!
Истечена студентска картичка. Што си студирал, Рејмонд?
Нешто. - Нешто?
Дали роковите беа тешки?
Прашав, што си студирал! - Главно, биологија.
Зошто? - Не знам.
Што си сакал да бидеш, Рејмонд К. Хесел?
Прашањето, Рејмонд, беше, што си сакал да бидеш?
Одговори му, Рејмонд! Исусе!
Ветеринар. Ветеринар. - Животни.
Да. Животни и нешто. - "Нешто". Да, знам.
Ти треба уште школување. - Премногу школо.
Сакаш попрво да умреш? - Не, ве молам...
Попрво би умрел, овде, на коленици, зад мала продавница?
Не. Ве молам, немојте.
Ќе ја задржам твојата дозвола.
Ќе те проверувам. Знам каде живееш.
Ако не си работел на тоа да станеш ветеринар за шест недели,
ќе бидеш мртов.
Сега бегај дома.
Бегај, Форест, бегај!
Се чувствувам болно.
Замисли си како се чувствува тој.
Абе ајде, воопшто не е смешно!
Тоа не беше смешно! Која беше целта на тоа?
Утре ќе биде најубавиот ден во животот на Рејмонд К. Хесел.
Доручекот ќе му биде највкусниот од било што, што ти и јас некогаш сме го јаделе.
Морате да му признаете.
Ајде. - Имаше план.
И почна да има смисла на некој Тајлеров начин.
Без страв. Без пречки.
Способноста да дозволиш, она што навистина не е важно,
да лизне.
Ти не си твојата работа.
Ти не си твоите пари во банка.
Ти не си колата која ја возиш.
Ти не си содржината на паричникот.
Ти не си материјалот на твоето одело.
Ти си севиденото, сеиграчко ѓубре на овој свет.
Ќе ти се тргнам за секунда.
Не мораш да одиш.
Како и да е.
Не, мислам... Во ред е.
Сеуште одиш на групните?
Да.
Клое умре.
Клое.
Кога се случило тоа?
Грижа ти е?
Не знам. Не мислев на тоа некое време.
Да, па...
Тоа беше паметно од нејзина страна.
Слушај...
Што ти добиваш од сево ова?
Што?
Мислам на сево ова. Зошто...
Дали ова те прави среќна?
Да, па, понекогаш.
Не знам. Не разбирам.
Зошто послаба личност мора да се закачи со посилна?
Што... Што е тоа?
А што добиваш ти од тоа?
Не. Тоа воопшто не е иста работа.
Мислам, со нас е потполно различно.
Нас?
Како тоа мислиш нас?
Извини, го слушаш ли ти ова? - Да слушам што?
Не ја слушаш бучавата? Почекај малку. - Не, чекај!
Што велеше? Не ја менувај темата! Сакам да разговараме за ова.
Не зборуваш за мене, нели? - Не.
Што? - Денот кога си играше доктор кај мене. Што се случува таму?
За што зборувате? - За ништо. Ништо.
Ме лажеш. - Што сакаш?
Погледни ме. - Не. Што? - Погледни ме.
Што е тоа? - Тоа не е ништо. Не грижи се.
Боже, кој го направил тоа?
Личност. - Момче или девојка?
Што ти е тебе гајле? - Дали ти е гајле што прашувам?
Не е твоја работа. Остави ме на мира. - Се плашиш да кажеш.
Не се плашам. Остави ме. - Не! Зборувај со мене!
Остави ме! - Не! - Остави ме на мира!
Овој разговор... - Овој разговор...
...е завршен. - ...е завршен.
Тебе не можам да те победам, нели?
Еј, ова ми станува малку заморно!
Што... Што е сево ова?
Што мислиш?
Еј, зошто ни требаат кревети?
Еј!
Премногу млад.
Жал ми е.
Што е ова?
Ако кандидатот е млад, кажи му дека е премлад.
Стар, престар. Дебел, предебел. - Кандидат?
Ако кандидатот почека три дена без храна и засолниште,
може да влезе и да го започне тренингот.
Тренинг за што?
Мислиш дека ова е игра?
Премлад си да тренираш овде. Крај на приказната.
Престани да го трошиш нашето време. Губи се одовде.
Лоши вести, пријател.
Нема ништо од тоа.
Жалам ако дошло до недоразбирање.
Не е крај на светот.
Само замини.
Замини.
На приватен имот си. Ќе морам да повикам полиција.
Не ме гледај!
Никогаш нема да влезеш во оваа куќа!
Никогаш! Губи се од тремот! Симнувај се од мојот трем!
Порано или подоцна, сите стануваме она што ќе го посака Тајлер.
Ќе одам внатре и ќе ја земам лопатата.
Имаш две црни маици? - Да, г-дине.
Два пара црни пантолони? - Да, г-дине.
Еден пар црни чизми? Два пара црни чорапи? - Да, г-дине.
Едно црно палто? - Да, г-дине.
300 долари за себепогребување? - Да, г-дине.
Во ред.
Престар си, дебел.
Преголеми ти се цицките. Губи се од мојот трем.
Боб! Боб!
Како мајмун спремен за лансирање во вселената.
Вселенски мајмун.
Спремен да се жртвува за поголеми цели.
Престар си, дебел!
А ти... Премногу си ебано...!
Плав!
Губете се оттука, двајцата!
И така започна.
Слушајте, црви.
Не сте ништо посебно.
Не сте убави и единствени.
Сите сте распадната органска материја како и се останато.
Тајлер си создаде своја армија.
Ние сме севиденото, сеиграчко ѓубре на овој свет.
Сите ние сме дел од еден од еден ист куп на ѓубре.
Зошто Тајлер Дарден создаваше армија?
Поради што?
За кои поголеми цели?
Во Тајлер верувавме.
Човеку, кога тој рече: "Ти не си твојата работа".
Јас реков: "Да!".
Еј, што е сево ова?
Еј!
ОК.
Што се случува? - Прославуваме.
Што прославуваме? - Оди.
Еј. - Да ви го донесам тоа.
Истиот стар вкус. Пепси.
Полицискиот началник Џејкобс само што пристигна.
Началнику, може ли да ни кажете што се случило овде?
Мислиме дека ова е еден од многуте акти на вандализирање во градов,
кој некако е поврзан со недозволениот бокс во клубовите.
Ќе координираме ригорозна истрага.
Тоа беше полицискиот началник Џејкобс кој штотуку стаса на местото,
од четири пожарни аларми кои се огласија пред еден час. - Згодна е.
Се враќаме во студиото.
Што сте сториле?
Г-не, првото правило на проектот "Осакатување" е да не поставувате прашања, г-не.
Победата во борбата против криминалот,
нема да дојде преку ноќ.
Ќе биде потребна посветеност и, пред се, соработка.
Улиците се побезбедни сега. Постои надеж за градов, сепак,
ова е само почетокот. - Морам да мочам.
Ова се првите чекори од долгото патување.
Затоа го основавме проектот "Надеж".
Боб.
Проектот "Надеж" ќе биде заеднички обид,
на полицијата и градоначалникот на градот.
Тоа ќе биде ново моќно оружје во војната против криминалот.
Замотај му го околу лалатот, Боб. - Човеку, јајцата му се кочан ладни.
Здраво. Ќе ја отповикаш својата ригорозна истрага.
Јавно ќе изјавиш дека нема подземје или...
...момциве ќе ти ги отсечат јајцата.
Ќе пратат едно во "Њујорк Тајмс" и едно во "Л. А. Тајмс".
Види.
Луѓето кои ги гониш се луѓето од кои зависиш.
Ние ти готвиме јадење, го собираме твоето ѓубре, ги преспојуваме твоите повици.
Ги возиме вашите амбулантни возила, ве чуваме додека спиете.
Не се заебавајте со нас.
Боб, ти наваму.
Да одиме.
"Јас сум Џековото чувство на одбивност."
Еј!
Чувствував како да треба да ја убијам секоја панда,
која не би сакала да се ебе за да го спаси својот вид.
Сакав да ги отворам вентилите на танкерите со нафта,
и да ги уништам сите оние Француски плажи кои никогаш нема да ги видам.
Сакав да го вдишам чадот.
Каде одиш, психо фраеру?
Чуствував дека морам да уништам нешто убаво.
Носете го во болница. - Да.
Не грижете се, г-дине Дарден. Аеродромски паркинг. "На подолго време".
После вас, г-дине Дарден.
После вас.
Имаш нешто на ум, миличок? - Не.
Во ред, да. Зошто не ми е кажано за проектот "Осакатување"?
Првото правило на проектот "Осакатување" е да не поставуваш прашања.
Што зборуваш. - Зошто не ме вклучи од почетокот?
Тепачки Клуб беше почетокот. Излезе од подрумите и стана проект "Осакатување".
Тепачки Клуб го започнавме заедно, ти текнува? Мој е колку што е и твој.
Дали ова е за тебе и мене? - Да. Мислев дека го правиме ова заедно?
Не си сфатил. Ова не ни припаѓа нам. Ние не сме ништо посебно.
Заеби го тоа. Требаше да ми кажеш.
Еј, Тајлер!
По ѓаволите, Тајлер! - Што сакаш?
Писмено известување? Да ти пратам и-мејл?
Да те ставам на листа? Ти одлучуваш за твојата стапка на вмешаност!
И одлучувам! Но прво сакам да знам нешто!
Првото правило на проектот Осакатување... - Замолчете!
Сакам да знам за што размислуваш. - Заеби што знаеш! Треба да заборавиш!
Заборави го она што мислиш дека го знаеш за животот, пријателството,
а посебно за тебе и мене.
Што треба да значи тоа?
Што правиш?
Дечки, што би сакале да сторите пред да умрете?
Да нацртам авто портрет. - Да направам куќа.
А ти? - Не знам. Ништо.
Премини во десно. - Мораш да го знаеш одговорот на прашањето!
Ако би загинал сега, што би мислел за својот живот?
Не знам. Ништо добро. Тоа ли сакаше да го чуеш?
Ајде! - Не е доволно добро.
Не се заебавај! Тајлер!
Исусе Христе!
По ѓаволите! По ѓаволите! Еби се!
Заеби го Тепачки Клуб, заеби ја Марла!
Доста ми е од твоето срање!
Во ред, човеку. Во ред.
Не се зафркавај! Управувај! - Погледни се!
Управувај! - Погледни се! Патетичен си!
Зошто? За што зборуваш? - Зошто мислиш дека ти го разнесов станот?
Што?
Допирањето на дното не е викенд одмор. Тоа не е проклет семинар.
Престани со обидувањето да контролираш се и само пушти!
Пушти! - Во ред. Добро.
Добро.
Никогаш не сум имал сообраќајка.
Вака се чувствувале сите оние луѓе,
пред да ги запишам како статистички податоци.
По ѓаволите!
Штотуку ја искусивме смртта!
Во светот кој го гледам,
ти си лос кој се вртка по шумата во големиот кањон,
околу рушевината на "Рокфелер Центарот".
Ќе носиш кожна облека која ќе ти трае до крајот на животот.
Ќе се качуваш по дебела лоза околу "Сиарс Кулата".
И кога ќе погледнеш доле, ќе видиш мали фигурички како обработуваат пченка,
и како редат диво месо во празните патеки на паркингот,
од некој напуштен супер автопат.
Чувствувај се подобро, шампионе.
А потоа...
Тајлер?
Тајлер го немаше.
Дали спијам?
Дали спиев?
Ти не си прекрасната, единствена снегулка...
Куќата оживеала.
Влажна однатре поради толкуте многу луѓе кои се потеа и дишеа.
Толку луѓе се движеа поради што и куќата се движеше.
Планетата Тајлер.
Морав да се лепам за ѕидовите.
Заробен во тој механизам од вселенски мајмуни.
Не смееш да пушиш овде! Знаеш ли колку етил има овде?
Готвење, работа и спиење во смени.
Почекај малку.
Се е под контрола, г-дине.
Каде е Тајлер?
Г-дине, првото правило на проектот Осакатување, е да не...
Добро. Во ред.
Сам сум.
Татко ми ме остави. Тајлер ме остави.
"Јас сум Џековото скршено срце".
Она што следува во проектот Осакатување само Тајлер го знае.
Второто правило е да не поставуваш прашања.
Бегај од мене! Бегај од мене!
Кои се сиве овие луѓе?
Сапунската компанија од улицата Пејпр.
Може ли да влезам?
Тој не е овде.
Што?
Тајлер не е овде.
Тајлер замина.
Тајлер исчезна.
Исусе, викнете помош!
Две рани од огнено оружје. Премин! Направете место!
Што се случило? Што се случило?
Бевме на задача. Требаше да убиеме две муви со еден удар.
Да уништиме парче од компаниска уметност...
Операција кафе гром.
...и да го уништиме привилегирираниот кафе бар.
Се беше разработено, г-дине.
И одеше како подмачкано се додека... - Полиција! Стој!
Што? - Го застрелаа Боб.
Го погодија во глава. - Свињи!
Ох, Боже!
Педери! - Вие идиоти!
Одите наоколу со ски маски и кревате работи во воздух?
Што мислевте дека ќе се случи?!
ОК, брзо! Мораме да се ослободиме од доказите! Да се ослободиме од телово!
Ќе го погребаме! - Што?!
Ќе го однесеме во градината и ќе го погребаме.
Ајде, луѓе, да одиме! - Одебете!
Бегајте од него! За што зборувате?
Ова не е доказ. Ова е личност.
Тој е мој пријател и нема да го погребате во градината!
Убиен е служејќи му на проектот Осакатување, г-дине.
Ова е Боб. - Но, г-дине,
во проектот Осакатување немаме имиња.
Слушнете ме.
Ова е човек и има име, и тоа Роберт Полсен, ОК?
Роберт Полсен? - Тој е човек,
и сега е мртов поради нас. Во ред? Го сфаќате ли тоа?
Јас сфаќам.
Во смртта, членот на проектот Осакатување,
има име.
Неговото име е Роберт Полсен.
Ајде, момци. Ве молам, престанете.
Неговото име е Роберт Полсен.
Тишина! Ова е завршено!
Тајлер? - Не, овде детектив Стерн од единицата.
Мораме да се видиме во канцеларијата.
Одев во сите градови по искористените билети на Тајлер. Ги посетував баровите.
Не знам како или зошто, но ѕирнав во 50 различни барови и некако знаев.
Го барам Тајлер Дарден. Многу е важно е да разговарам со него.
Би сакал да можев да ви помогнам...
...г-дине.
Секој град во кој што бев,
штом стапнав на тло,
знаев дека Тепачки Клуб е затворен.
Такси!
Погледни ми го лицево. Јас сум член.
Само кажете ми дали сте го виделе Тајлер.
Не сум изложен да ви зборувам за таква информација,
дури и да сакам, дури и кога би ја кажал информацијата, не би бил во можност.
Ти си идиот. - Ќе морам да ве замолам да заминете.
Тајлер бил зафатен. Основал претставништва ширум земјата.
Дали сум спиел? Сум спиел ли?
Дали Тајлер е мојот кошмар, или јас сум негов кошмар?
Слушнавме муабети. - Какви муабети?
Никој не знае како изгледа тој. - Прави пластична операција на секои три години.
Тоа е најглупавото нешто кое некогаш сум го чул.
Вистина ли е за Тепачки Клуб во Мајами? - Дали г-дин Дарден основа армија?
Живееш во состојба на постојани дежавуа.
Каде и да одев,
чуствував како веќе да сум бил таму.
Како следење на невидлив човек.
Мирис на исушена крв,
нечисти отисоци од боси стапала, кружат едни околу други.
Мирис на стара пот, како пржено пилешко.
Чувството на подот, сеуште топол, од борбата претходната ноќ.
Бев секогаш еден чекор зад Тајлер.
Неговото име е Роберт Полсен.
Добредојдовте назад, г-дине.
Како сте?
Ти ме познаваш?
Дали ова е тест, г-дине?
Не, ова не е тест.
Бевте овде минатиот четврток.
Четврток?
Стоевте тука каде што стоите сега. Прашувавте какво е обезбедувањето.
Стегнато како тапан, г-дине.
Што ти мислиш кој сум јас?
Сигурни сте дека ова не е тест?
Не, ова не е тест.
Вие сте г-дин Дарден.
Вие ми го дадовте ова.
Ве молиме, вратете ги седиштата во нивната исправена положба.
Да? - Марла, јас сум.
Го правевме ли некогаш тоа? - Што да сме правеле?
Сме имале ли секс?
Какво е тоа глупаво прашање?
Глупаво затоа што е "да", или затоа што е "не"?
Некаков трик ли е ова? - Не. Морам да знам.
Сакаш да знаеш дали мислам дека сме се ебеле или воделе љубов?
Сме воделе љубов? - Ти така го нарекуваш тоа?
Само одговори ми, Марла! Те молам! Да или не?
Ме ебеш па ме откачуваш. Ме сакаш, ме мразиш.
Чувствителен си, а потоа се претворуваш во газло.
Дали тоа го опишува нашиот однос, Тајлер?
Штотуку го загубивме притисокот во кабината.
Што тоа рече?
Што ти е на тебе? - Како ме нарече? Кажи ми го името?
Тајлер Дарден! Тајлер Дарден, ти ебан лудаку! Што се случува?
Доаѓам таму! - Не, чекај, Марла, не сум таму!
Го прекрши ветувањето!
Исусе, Тајлер!
Зборуваше со неа за мене? - Тајлер, што се случува овде?
Те замолив само едно нешто. Една едноставна работа.
Зошто луѓето мислат дека јас сум ти?
Одговори ми!
Седни.
Одговори ми. Зошто луѓето мислат дека јас сум ти?
Мислам дека знаеш.
Не, не знам. - Да, знаеш.
Зошто некој би те помешал тебе со мене?
Јас... Не знам.
Сфати. - Не.
Не се заебавај со нас! - Кажи!
Затоа што...
Кажи!
Затоа што сме една иста личност.
Токму така.
Ние сме севидените, сеиграчки ѓубриња.
Не го разбирам ова. - Бараше начин да го промениш животот.
Не го можеше тоа сам.
Се што сакаше да бидеш,
тоа сум јас.
Изгледам како што би сакал ти. Ебам како што би сакал ти.
Паметен сум, способен и, најважното,
слободен сум на сите оние начини на кои ти не си.
Ох, не.
Тајлер не е овде. Тајлер си замина. - Што?
Ова е невозможно. Ова е лудо.
Луѓето го прават тоа секој ден.
Зборуваат сами со себе. Се гледаат себеси такви какви што би сакале да бидат.
Немаат храброст како тебе да живеат со тоа.
Природно, сеуште се бориш со тоа, затоа, понекогаш, ти си ти.
Би требало да го повториме ова некогаш. - Понекогаш си замислуваш дека ме гледаш.
Ако ова ви е прв пат, морате да се тепате.
Малку по малку, си дозволуваш себеси да станеш...
...Тајлер Дарден.
Ти не си твојата работа или парите кои ги имаш.
Не. Ти имаш куќа. - Изнајмена на твое име.
Имаш работа, цел живот. - Работиш навечер бидејќи не можеш да спиеш.
Или остануваш буден и правиш сапун.
Ти ја ебеш Марла, Тајлер. - Технички, ти ја ебеш Марла. Но, неа и е сеедно.
Ох, мој Боже.
Сега го сфаќаш нашиот проблем.
Таа знае премногу.
Мислам дека ќе мораме да разговараме за тоа дека ова би можело да ги компромитира нашите цели.
Што... Што зборуваш?
Ова е срање. Ова е срање. Нема да го слушам ова.
Ти си луд. - Не, ти си луд.
И едноставно немаме време за ова срање.
Тоа се вика промена.
Филмот продолжува понатаму,
и никој во публиката нема поим за тоа.
Г-дине! Дали се одјавувате? - Да, наплати ми.
Дали би ја потпишале оваа листа на телефонски повици?
Кога се направени? - Пишува таму. Помеѓу 2 и 3 утрово.
Дали сум доаѓал порано во кревет секоја ноќ? Дали сум спиел потоа?
Дали сум бил Тајлер се подолго и подолго?
Има ли некој овде?
Повторно дежаву.
Со доволно сапун може да се разнесе било што.
Ох, Боже.
1888. - Кому се јавувам?
1888 Френклин. Ова е одржување. Ало?
Ало?
1888 улица Френклин?
Да. Можам ли да ви помогнам?
Ало? - Да, да.
Дајте ми го надлежниот веднаш.
Јас сум надлежниот. - ОК, слушај ме.
Нешто ужасно ќе се случи во вашата зграда.
Под контрола е, г-дине.
Молам? - Не грижете се за нас, г-дине. Се држиме.
2160.
Марла! Марла! Еј, застани! Чекај!
Чекај! Морам да разговарам со тебе! Марла! Марла!
Твоите ќелави идиоти ме маваа со метла! За малку ќе ми ја скршеа раката!
Ги запалија врвовите на прстите со киселина.
Ова бара огромна доверба во мене, но послушај ме.
Пристигнува лавината од срања. - Малку повеќе доверба од тоа.
Не сакам да чујам ништо од тоа што го зборуваш.
Имаш право да бидеш...
Јас ќе се напијам само кафе, фала.
Г-дине, што и да порачате, бесплатно е.
Зошто е бесплатно?
Не прашувај. - Сеедно.
За мене вино, пржено пилешко, варен компир и чоколадна пита.
Чиста храна, молам.
Во тој случај, можеби без вино.
Без вино. Фала.
Имаш отприлика 30 секунди.
Знам дека се однесував многу чудно, во ред?
Знам дека изгледа како да постојат две мои страни... - Две страни?
Ти си Др. Џекил и г-дин Магаре. - Го заслужив тоа. Но, сфатив нешто важно.
Што? - Природата на нашиот однос ми беше непозната,
од причина која нема да ја спомнувам.
Знам дека не постапував убаво со тебе. - Сеедно.
Не, не. Петнаесет секунди, молам.
Петнаесет секунди, не отворај уста.
Се обидувам да ти кажам дека ми е жал.
Сфатив дека навистина ми се допаѓаш, Марла.
Така ли? - Навистина.
Грижа ми е за тебе и не сакам ништо лошо да ти се случи поради мене.
Марла, животот ти е во опасност.
Што?
Напушти го градот на некое време. Бегај од сите поголеми градови.
Оди на кампување... - Ти си болна личност.
Не. Те вмешав во нешто ужасно. - Не. Замолчи!
Не си безбедна. - Замолчи!
Слушај. Се обидов, Тајлер. Навистина се обидов. - Знам.
Има нешта кои ги сакам кај тебе. Паметен си и забавен.
Спектакуларен во кревет.
Но, и неподнослив си.
Имаш многу сериозни емоционални проблеми.
Длабоко всадени проблеми за кои ти треба професионална помош.
Знам, и жал ми е. - Тебе ти е жал, мене ми е жал, на сите им е жал.
Не можам веќе вака.
Не можам.
И нема.
Заминувам.
Не можеш да заминеш, Марла! Не си безбедна!
Марла, не разбираш! - Остави ме на мира!
Марла, се обидувам да те заштитам! - Пушти ме!
Не сакам повеќе да те видам! - Во ред е.
Стој овде, веднаш се враќам!
Застани тука! Тишина!
Земи ги париве и влези во автобусов.
И ветувам дека нема повеќе да ти додевам.
Замолчи!
Те молам влези во автобусот. Те молам влези во автобусот.
Зошто го правиш ова?
Мислат дека си им закана. Не можам да објаснувам сега, само верувај ми!
Ако знам каде си, нема да бидеш безбедна. - Нема да го вратам ова. Посрана такса.
Добро. Запомни, држи се подалеку од поголемите градови неколку дена.
Тајлер, ти си најлошото нешто кое некогаш ми се случило.
Здраво, сакам да ме уапсите.
Јас сум лидер на терористичка организација,
одговорна за бројни акти на вандализам и напади ширум градот.
Во областа на престолнината. Имаме неколку стотици членови.
Претставништвата се проширени во пет или шест други градови.
Ова е тесно организирана единица,
со многу посебни одреди способни да делуваат независно од центрите.
Одете во куќата, ОК? Улицата Пејпр, 1537.
Тоа ни е главниот штаб.
Позади, погребано во градината,
ќе го најдете телото на Роберт Полсен.
Во подрумот ќе најдете кади,
кои се скоро употребени за правење на поголема количина нитро глицерин.
Верувам дека планот е да се разнесат
седиштата на компаниите за кредитни картички,
и "TRW" зградата.
Зошто овие згради? Зошто кредитни картички?
Ако го избришете долгот, се враќаме на нула.
Ќе направите хаос.
Нека зборува. Морам да телефонирам.
Навистина му се восхитуваме на тоа што го правите.
Што?
Вие сте храбар човек штом сте го наредиле тоа.
Вие сте гениј, г-дине.
Рековте дека ако било кој се вмеша во проектот Осакатување, дури и вие,
ќе мораме да му ги отсечеме јајцата.
Опирањето е бескорисно. - Тоа е моќен гест, г-дине Дарден.
Ќе дадете пример. - Правите голема грешка!
Рековте дека ќе го кажете тоа. - Јас не сум Тајлер Дарден!
И тоа рековте дека ќе го кажете. - Во ред. Јас сум Тајлер Дарден.
Слушнете ме. Ви давам директна наредба.
Веднаш ја прекинуваме мисијава. - Рековте дека дефинитивно ќе го кажете тоа.
Да не сте полуделе? Вие сте полицајци!
Го гледа ли некој времето? - Не...
Замолчи!
Срање!
Нешто од овие информации се сложува.
Одиме во таа куќа во улицата Пејпр. - Веднаш доаѓаме. - ОК.
Еј, чекајте!
Го држам. - Г-дине, мораме да го сториме ова.
Г-дине Дарден, не се противете! - Каде е гумената трака?
Тргајте се од мене! Фрли го ебениот нож! Фрли го!
Назад. Лицето на подот, веднаш!
На подот!
Првиот кој ќе излезе од вратава,
ќе биде наполнет со олово! Разбирате?
Бегај! Назад!
Трчав.
Додека мускулите ми гореа, а вените пумпаа акумулаторска киселина.
Потоа трчав уште малку.
Што правиш, бе?
Трчаш наоколу во гаќи! Човеку, изгледаш како лудак!
Не, те познавам. Знам што се случува овде.
Епа, ајде, тогаш. Имам прекрасно место за гледање како екстра платени места.
Ох, Боже. - Што правиш сега?
Го сопирам ова. - Зошто?
Најголемото нешто кои некогаш си го сторил. - Не можам да го дозволам ова.
Има уште десет бомби во десет други згради.
Од кога проектот Осакатување е убивање?
Зградите се празни.
Никого не убиваме. Ги ослободуваме.
Боб е мртов. Му пукале во главата.
Ако сакаш да направиш кајгана, мораш да скршиш неколку јајца.
Не. Нема да те слушам. Ти дури и не си тука.
Не би го правел тоа. Освен ако знаеш која жица е која.
Ако ти знаеш, знам и јас.
Можеби знаев дека ќе знаеш, па цел ден мислев на погрешните.
Мислиш?
Ох, Господе, не. Само не зелената.
Извлечи ја било која само не зелената.
Ти реков да не го правиш тоа!
Тајлер, тргни се од комбето.
Тајлер, не се зезам! Тргни се од комбето!
По ѓаволите!
Во ред.
Пукаш во својот имагинарен пријател,
покрај 1200 литри нитро глицерин!
Олади, Тајлер! Тајлер!
Ајде!
Не оди!
Што?
Три минути.
Ова е тоа.
Почетокот.
Нулта точката.
Мислам дека овде се вклучивме.
Имаш ли говор за оваа прилика?
Молам?
Сеуште не можам да се сетам на ништо.
Флешбек хумор.
Сега станува возбуливо.
Две и пол.
Помисли на се што постигнавме, човеку.
Низ овие прозорци ќе го гледаме колапсот на финансиската историја.
Еден чекор поблиску до економската рамнотежа.
Зошто таа е овде? - Го затвораме кругот.
Спушти ме, ќелав мајмуне!
Те молам не го прави ова. - Јас и не го правам ова.
Ние го правиме. Ова е тоа што го сакаме. - Не.
Јас не го сакам ова. - Во ред. Само што сега, ти си безначаен.
Мораме да заборавиме на тебе. - Ти си само глас во мојата глава.
Ти си гласот во мојата! - Ти си халуцинација!
Зошто не можам да се ослободам од тебе? - Потребен сум ти.
Не, не си. Навистина повеќе не си. - Еј, ти ме создаде мене!
Јас не создадов некакво губитничко алтер его, да би се чувствувал подобро.
Превземи ја одговорноста. - Превземам. И одговорен сум за тоа,
и јас тоа го прифаќам.
Затоа, те молам, отповикај го сето ова.
Дали некогаш не изневерив?
Колку далеку стаса поради мене?
Ќе поминеме низ сево ова. Како и секогаш.
Ќе те носам додека се тресеш и врескаш,
а на крајот ќе ми бидеш благодарен.
Тајлер. Тајлер.
Благодарен сум ти. За се што стори за мене.
Но, ова е премногу. Не го сакам ова.
Што сакаш? Да се вратиш на својата посрана работа? Ебаниот апартман?
Еби се! Нема да ти го сторам тоа.
Ова не се случува. - Веќе се случи, затоа замолчи!
60 секунди.
Не.
Можам да го сфатам ова. Ова дури и не е реално.
Ти не си реален, тој пиштол... Тој пиштол и не е во твојата рака.
Пиштолот е во мојата рака.
Добро за тебе. Но, тоа ништо не менува.
Зошто би го принел пиштолот на глава?
Не на мојата глава, Тајлер.
На нашата глава.
Интересно.
Што си смислил сега?
Еј. Само ти и јас.
Пријатели?
Тајлер.
Сакам да ме сослушаш.
Во ред.
Очите ми се отворени.
Каков е тој мирис?
Каде се сите? - Ох, не. Што се случува?
Г-дине Дарден!
Ох, Боже!
Дали сте... Дали сте во ред, г-дине?
Ох, да, во ред сум. - Изгледате ужасно, г-дине. Што се случило?
Ништо, нема проблем. - Не, не, не, г-дине. Тој не се зеза.
Ужасно изгледате. Потребна ви е помош. - Добро сум.
Види, во ред сум. Се е во ред.
Пуштете ја. - Исусе Христе!
Ти!
Здраво, Марла.
Оставете ја со мене. Земете ги работите. Ќе се сретнеме доле. - Сигурен сте?
Да, сигурен сум.
Серко! Како болна игра играш сега?
Ме праќаш... Ох, Боже, твоето лице!
Да, знам.
Што се случило?
Не прашувај. - Погоден си.
Да, погоден сум. - Ох, Боже.
Не ми се верува дека сеуште стои на нозе. - Жилаво копиле.
Кој го сторил ова?
Всушност, јас.
Најди малку газа.
Пукаше во себе?
Да, но во ред е. Марла, погледни ме.
Навистина сум во ред.
Верувај ми. Се ќе биде во ред.
Ме сретна во многу чуден период од мојот живот.